บทที่ 9 ยาแก้ดื้อขนานเอก
"อืม คนป่วยขนาดนั้นมันจะทนไปได้ซักกี่น้ำ ถ้าเจ็บมากๆก็ซัดซักป๊าบให้หายดื้อ แต่อย่าทำร้ายจนเกินไปหล่ะ ให้คนของเราลงไปทั้งหมดนั่นแหละ คงต้องฝึกกันใหม่หมดถ้าคนห้าสิบคนสู้คนป่วยคนเดียวไม่ได้ เดี๋ยวฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วจะลงไป อ้อทอม! จำไว้อย่าให้เจ็บเยอะล่ะ"เขาลุกเข้าไปจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้า ผิวปากเพลงโปรดของตัวเอง พอเสร็จก็ชะโงกหน้าลงไปยังพื้นข้างล่างจากระเบียง ภาพที่เห็นคือไอ้บลูโน่เห่าคนที่จะเข้าไปทำร้ายเจโล ส่วนเจโลยืนเซไปมาทรงตัวแทบจะไม่อยู่ มีหมอเกรย์ยืนถือเข็มอยู่ข้างๆ เขาใช้สองนิ้วใส่ปากผิวเสียงดัง ลูกน้องทุกคนที่อยู่ตรงนั้นเงยหน้าขึ้นมองตามสัญญาณเสียง
"จับไว้"สิ้นคำสั่งคนชุดดำต่างกรูเข้ารุมคนที่ยืนยังเซจนมิด หมอเกรย์ถอนหายใจเฮือกอีกครั้งเมื่อเห็นว่าคนที่ดิ้นอยู่ในกลุ่มคนชุดดำขยับไม่ได้แล้ว
"เจโล หมอฉีดยาชาให้นะ"จบปรโยคหมอก็ฉีดยาเข้ากล้ามเนื้อแขนทันที สิ่งที่ตามมาเพียงห้านาทีคือเจโลที่ชาไปทั่วร่างไม่สามารถขยับได้อีก
"หมอออ ทามมมอาาารายยย"เขาไม่รู้ซักนิดว่าน้ำเสียงที่พูดยานขนาดไหน
"เอาน่าคุณจะสบายขึ้น"หมอเกรย์ยิ้มให้ หันมามองคนมาใหม่ที่ยืนเอาสองมือล้วงกระเป๋าท่าทางสบายใจ
"ไง มีแรงแต่เช้าเลย พวกนายเอาเขาขึ้นไปไว้ที่ห้องฉัน"เกรย์เลิกคิ้วเมื่อได้ยินคำสั่ง
"จะเอาของที่สั่งไว้เดี๋ยวนี้"
"เฮ้ริคกี้ ใจเย็นก่อนเถอะ รอให้เขาฟื้นตัวมากกว่านี้ดีกว่า"
"ไม่ล่ะผมอยากได้เลย อันที่จริงเขาก็แค่อ่อนเพลียไม่ใช่หรือไง"
"เห้อ ตามใจ งั้นเดี๋ยวผมจัดให้ แต่ระวังหน่อยนะ ร่างกายอ่อนแอแบบนั้นน่ะ"
"เอาน่า หมอไม่เชื่อใจผมหรือไง"
"หึหึ คาสโนว่าตัวพ่ออย่างคุณมีหรือผมจะไม่เชื่อใจ แต่ผมกลัวเด็กใจนั่นมากกว่า"
"เรื่องเล็ก"อีริคยักไหล่แล้วเดินจากไปทิ้งให้เกรย์ส่ายหน้าไปมา เอาจริงเถอะตั้งแต่เขาเลี้ยงดูริคมามีเพียงครั้งนี้เท่านั้นที่อีริคเริ่มมีปฏิกริยากับผู้อื่น นอกนั้นเขาไม่เคยแสดงอาการเช่นนี้เลย แม้กระทั่งผู้หญิงที่น่าสงสาร
"ร่างที่ชาจนขยับไม่ได้ถูกวางเอาไว้นเตียงในห้องนอนหรู ผ้าม่านถูกรูดเปิดออกจนสว่างจ้าไปทั่วห้อง ไอ้บลูโน่ที่เดินตามนายมันเข้ามาในห้องกระโดขึ้นเตียงแล้วไปนอนหมอบข้างๆ
"ไอ้หมาไร้ปแระโยนช์ เป็นความผิดกูเองที่ไม่สอนมันกัดคน"เจโลนึกโมโหตัวเองในใจ ตัวใหญ่ซะเปล่าได้แต่เห่า ทุกคนที่ยืนเฝ้ามีแผลคนละเล็กละน้อย รอยข่วนบ้างรอยกัดบ้างผมเฝ้ายุ่งเหยิงจนหมดสภาพบอดี้การ์ดระดับเกรดเอ
"พวกนายออกไปได้"อีริคสั่งคนให้อกไปจากห้อง เจโลมองคนที่เข้ามาใหม่ด้วยความโกรธ ไอ้หมอนี่ขนาดอยู่บ้านมันยังใส่สูทผูกไทป์ ไม่อึดอัดหรือไงวะ ในมือของมันถือถาดอะไรซักอย่าง มีทั้งขวดยา และซองยา แถมมีไซริงค์อีกอันด้วย หรือมันจะฉีดยาให้เขาอีก เขาพยายามขยับตัวแต่ไร้ผล
"กลัวเหรอ"อีริคเดินมานั่งข้างเตียงมองคนที่พยายามดิ้นหนี
"เอ๊านอกจากไม่สบายแล้วเป็นใบ้ด้วยแฮะ"
"ไป!"
"ไปไหนล่ะ นี่ห้องฉัน"อีริคไขว้ห้างแกว่งขาไปมาด้วยความสบายใจ มองสำรวจคนที่นอนอยู่ ใบหน้าซีดๆเริ่มมีสีเพราะความเหนื่อย และมีรอยขีดข่วนจากการต่อยตีเมื่อครู่ ร่างกายที่ผอมลงจากการเจอกันครั้งแรกดูบอบช้ำไปมา ข้อมือสองข้างที่ถูกพันด้วยผ้ากอสมีเลือดซึมเล็กน้อย
"ไหนดูข้อมือหน่อย"อีริคคว้าข้อมือขึ้นมาดูแล้วค่อยแกะผ้าพันแผลออกช้าๆก่อนจะเปลี่ยนผ้าให้ใหม่
"เจ ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย คุยกับดีๆแบบอารยชนเค้าคุยกัน"อีคิรละสายตาจากข้อมือเจโลแล้วมองหน้าคนที่นอนอยู่
"นายจะไม่พูดก็ได้นะ แค่ฟังฉันก็พอ นายก็รู้ว่าฉันเป็นมาเฟีย"
"เหอะ"เจโลกระแทกเสียง หูยังผึ่งฟังว่าอีริคจะว่าอะไร
"แล้วแต่นายเลยเจโล ทีนี้ฉันต้องทำงานหนักมาก เรื่องยาเสพติดไม่มีอยู่ในหัวฉันเกลียดที่สุดโดยเฉพาะเรื่องนี้ ส่วนเรื่องอื่นฉันหลีกเลี่ยงไม่ได้ เพราะคนที่พึ่งพาฉันมีไม่น้อย การเป็นมาเฟียไม่ได้ทำเรื่องเลวร้ายเสมอไป แปลกตรงไหนที่ฉันรวยและมีผู้คนเข้ามาน้อมน้อมแก่ฉัน"
"ไอ้หลงตัวเอง"ยาชาที่หมอให้ใกล้หมดฤิทธิ์ทำให้เขาตอบโตได้บ้างเพียงแต่ร่างกายยังไม่มีแรงเท่านั้น
"นายอยากรู้หรือเปล่าล่ะว่าวันๆมาเฟียอย่างฉันทำิอะไรบ้าง"
"ไม่ใช่เมียจะอยากรู้ไปทำไมวะ"อีริคนับหนึ่งถึงสิบในใจ ก่อนจะทำหูทวนลมกับประโยคนั้น
"นายนี่นะ"เขาเขี้ยวฟันด้วยความโมโห
"เอาล่ะๆช่างมันเถอะ แต่ว่าเรื่องที่ฉันอยากให้นายเป็นสายน่ะ มันเกี่ยวกับผลประโยชน์บ้านเมืองของเรานะ"
"พวกกูเกี่ยวแต่มึงไม่เกี่ยว เชี่ย!"อีรคิทนไม่ไหวฟาดฝ่ามือลงบนสะโพกที่นอนคะแคงอยู่จนได้ยินเสียงเพี๊ยะ
"เป็นลูกเป็นหลานจะตบให้ฟันร่วง"เขาขู่
"แล้วกูต้องแคร์มึงป่าวล่ะ"อีริคยกยิ้มมุมปาก
"อ้อเรื่องแคร์ไม่แคร์นี่มันต่อจากนี้ล่ะ มาๆทำแผลก่อน"อีริคผิวปากอย่างอารมณ์ดีระหว่างทำแผลให้เจโล
"ไม่ต้อง"
"เอาน่าเด็กดี"เขายังฮัมเพลงที่ทำนองเพี้ยนๆไปเรื่อยๆ จนครบทั้งสองข้าง
"นายว่า....ถ้านายมีใครซักคนแบบมีผัวอะไรแบบนี้ นายจะเห็นแก่เค้าหรือเปล่า"
"ผัวพ่อง"
"ไม่สิ ผัวลูกนี่แหละ"
"ไอ้อีริค มึงคิดเหี้ยๆอะไรในหัวอีกแล้ววะ"เจโลตวาดชักเริ่มใจคอไม่ดีกับสายตาวิบวับนั่น พยายามจะขยับตัวออกห่างแต่ทำไม่ได้
"คิดอะไร มึงจะมารู้ดีกว่ากูเองได้ไง"
"กูไม่ไว้ใจสายตามึงเถอะ เรื่องเหี้ยๆนี่ไม่มีใครเกิน"
"แหมรู้ใจซะด้วย"อีริคจับเจโลที่ยังไม่มีแรงให้นอนหงาย มองนิ่งๆครู่ใหญ่ แล้วใช้มือลูบตามขอบเสื้อเชิ๊ตของเจโล
"อะไร มึงคิดจะทำอะไรวะ ปล่อยกูนะเว้ย"อีริคไม่ตอบแต่หันไปหยิบเข็มฉีดยาขึ้นมาชูระดับสายตา แล้วกดปลายไซริงค์เพื่อไล่ลมออก เจโลหัวใจหล่นไปอยู่ตาตุ่มเมื่อเห็นมัน เพราะไม่รู้ว่าอีริคกำลังตั้งใจจะทำอะไร
